Koeien die op drie poten hinken, met wonden en abcessen aan hun klauwen, of met opgezwollen hak- en kniegewrichten "ter grootte van een meloen". Koeien met open wonden aan hun uiers, "van een handbreedte groot" en "stinkend naar pus". Dit zijn misstanden die NVWA-inspecteurs rapporteerden in slachthuizen voor afgeschreven melkkoeien. Hoewel de beelden er niet om liegen, is dit slechts het topje van de ijsberg. Een zeer groot deel van de geslachte melkkoeien heeft pijn bij het lopen, zo zagen we in diverse onderzoeken. Toch deelde de NVWA nog geen 150 boetes uit in 2024. Die boetes blijken vervolgens weinig effect te hebben.

Uit opgevraagde inspectiedocumenten blijkt dat de NVWA in 2024 bijna 150 'rapporten van bevindingen' en 'boetebeschikkingen' opstelde tegen veehouders, handelaars en transporteurs die ernstig kreupele en zieke dieren naar de slacht vervoerden. ^[1] Tientallen koeien strompelden knarsetandend van pijn de vrachtwagens uit – met abcessen en open wonden aan hun klauwen, of met dik gezwollen en ontstoken pootgewrichten. Veel van deze dieren waren ernstig vermagerd: door pijn en ziekte aten en dronken ze nauwelijks meer. Hun ribben en heupbeenderen waren duidelijk zichtbaar onder de huid. Sommige koeien bleven liggen in de vrachtwagen, te ziek en te zwak om nog te reageren wanneer transporteurs hen de wagen wilden uitjagen.

Op videobeelden zijn ook koeien te zien met ernstige uierontstekingen. Ze hebben grote en diepe wonden aan de uier, waar pus en bloed uitdrupt. Een inspecteur sprak van een "rottingslucht": het wondweefsel van de uier was aan het afsterven.

Enkele koeien vertoonden combinaties van welzijnsproblemen: ze werden op transport gezet met ontstoken gewrichten en gezwollen uiers. Inspecteurs beschrijven hoe het op- en afladen, de bewegingen van de wagen bij bochten, gas geven, remmen en hobbels in de weg, de rit naar de slacht extra pijnlijk maken voor kreupele en zieke dieren.