De inspectierapporten maken duidelijk dat boetes weinig effect hebben en de NVWA slechts mondjesmaat optreedt. Melkveehouders moeten hun koeien kwijt wanneer de dieren gezondheidsproblemen ontwikkelen en hun melkproductie daalt. Behandeling of euthanasie van zieke en kreupele dieren op het bedrijf kost geld. Bovendien bestraffen zuivelfabrikanten veehouders met een lagere prijs voor de melk, wanneer de sterfte op hun bedrijf oploopt. Als de koe het nog haalt tot het slachthuis, brengt dat juist geld op. Het is dus voor melkveehouders aantrekkelijker om zieke koeien toch op transport te zetten naar de slacht. ^[10]

De aandoeningen die in de inspectierapporten worden beschreven, zijn typische productieziekten van de melkveehouderij. Koeien zijn selectief gefokt om steeds meer melk te geven, ten koste van hun gezondheid. Alle energie gaat naar melkproductie, ten koste van andere lichaamsfuncties waar een koe ook energie voor nodig heeft. Kreupelheid, mastitis (pijnlijke uierontsteking) en uitputting komen daardoor veelvuldig voor. ^{[11] [12]}

Een sterk vermagerde koe met een ontstoken uier.

Jaarlijks wordt ongeveer 30% van de Nederlandse melkveestapel afgevoerd. Iets meer dan 3% van de koeien sterft of wordt afgemaakt op het bedrijf zelf; het grootste deel van de uitgemolken koeien gaat op transport naar de slacht. ^[13] Omdat melkkoeien aan het einde van hun "carrière" zelden in goede conditie zijn, is transport van zwakke, kreupele en zieke dieren onvermijdelijk. Strenger toezicht en hogere boetes veranderen daar weinig aan — om dit dierenleed structureel te beëindigen, zou de sector als geheel moeten verdwijnen.

Moederkoe met open ontsteking aan de uier.

Zeer magere koe die niet meer op kan staan.